Hoe een droom werkelijkheid werd.

Onze voorzitter Armand had al geruime tijd een droom, namelijk de tak van de familie in nieuw zeeland te gaan bezoeken. Hij liet dit af en toe op onze vergaderingen langs zijn neus weg ontvallen. Maar hij ging niet graag alleen zo ver naar de andere kant van de wereld, en op een van die vergaderingen zie ik nu ja we gaan mee. Yvo zag dat ook wel zitten en stapte mee op de kar. Armand zei jullie menen dat toch echt hé? Ja, zeker zegde we, oké dan mag ik dus verder dromen U ziet maar hoe je het regelt en als er moet betaald worden moet je het zeggen. Ja, ja maar zo ver zijn we nog niet, we zullen eerst eens prijzen vragen en vergelijken. Zo gezegd zo gedaan, we belde verschillende agentschappen en vergeleken hun prijzen wand er was wel degelijk verschil. Toen zeer onverwachts kwam er een mail van nieuw zeeland, Emmanuel en Janice Van den Bemd uit Rotorua ons al wel bekend van de mensen van de molen in nieuw zeeland zie boekje nar. 3 jaar 2002. Ze wilde wat inlichtingen en meer gegevens hebben plus enkele boekjes die er bleken te ontbreken. We antwoorden dat we er voor zouden zorgen en maakten van de gelegenheid gebruik om te vragen of we op onze reis bij hen mochten langs komen. Ze antwoorden zeersnel en vertelde ons ook dat Rudi Vermeulen een neef is van Emmamuel, en dat hij het reisbureau Pam Vermeulen lijd in Antwerpen. Dat is een meevaller denken we en maakten snel een afspraak voor meer inlichtingen. En wat gaat alles toch snel rond tegenwoordig, wand enkele dagen later weer een mail van Nieuw zeeland en nu wel van voor ons onbekend iemand Adelheid Janson zij is een zus van Emmamuel en heeft zo ons adres gekregen. Zij komen naar Europa schrijft ze en zouden de familie in Antwerpen bezoeken, en hun vraag was of ze even langs ons mochten komen omdat ze graag inlichtingen hadden over het kasteel Van den Bempt dat we eens bezocht hebben op een van onze wandelingen. We hebben dadelijk gemaild dat ze zeker welkom zijn en we er al naar uit zien. Ook Armand kreeg een brief van Nieuw zeeland op zijn dak, en wel van Gerard die het nieuws van onze reis vernomen had van zijn broer Emmamuel, en ons zelf voorstelde om ons op de luchthaven af te halen, weer een contact persoon meer wat staat er ons nog te wachten vroegen we ons af maar het blijf voorlopig stil. Tot op een morgent plots de telefoon belde en we Adelheid aan de lijn hadden met de vraag of het ons paste dat ze langs kwamen. Zeker zegde we en paste onze plannen aan en belde Armand me de vraag of hij ook langs kon kommen, zeker zei hij en ik denk dat hij nog nooit zo snel in Wilrijk is geweest als toen. Ook Yvo werd verwittigt en deze zou wel komen maar wat later hij was nog op zijn werk. De kennismaking verliep zeer vlot en het werd een gezellige dag met veel nuttige tips en inlichtingenvoor onze reis en tevens weer een uitnodiging om zeker langs te komen. Ze brachten ons ook in contact met Adrie Vermeulen die zelf een rondreis heeft gemaakt door Nieuw zeeland en ons zeker nog nuttige tips zou kunnen geven, ze wonen wel in Nederland maar ze zullen het zeker doen zei Adelheid. We hebben dat dan maar gedaan en hebben er zeker geen spijt van wand we werden er wel veel wijzer van zeker wat betreft het rond reizen. Nu werd het wel tijd om alles vast te leggen en goede afspraken te maken? Yvo zou voor de auto zorgen en Nora voor de tickets zo gezegd zo gedaan. Dus terug naar Rudi Vermeulen en deze kon ons een fax tonen die juist binnen was gekomen over Nieuw zeeland, het was een aanbod van zeer voordelige tikets maar er was een voorwaarde aan verbonden men moest vertrekken voor 1 november. Dus Yvo gebeld en gevraagd of het voor hem mogelijk was met zijn werk er kwam een bevestigen antwoord en dus werden de tikets besteld en was er geen weg meer terug. Alles stond nu vast vertrek 26 oktober terug 22 november.

De reis van zijn dromen.

Op 26 oktober 2004 was het zover de grote dag brak aan voor de vier wereldreizigers. Het zou een lange dag worden want de afspraak op de luchthaven was al om vijf uur s’morgens gepland. Van uit Wilrijk en Bierbeek werd er vertrokken en werden we door Patrick zoon van Nora en Hans en Hilde de schoondochter van Armand die Yvo zou oppikken naar de luchthaven gereden. Hou het mogelijk was weet ik niet maar er was geen vijf minuten verschil bij aankomst op de luchthaven. En op de gezichten was toch wel een spoor van een zekere spanning af te lezen. Hilde die zich op de luchthaven toch nog een beetje thuis voelt checkte ons in op de vlucht naar Londen, en zorgde dat we samen zaten aan het raam. Nu was de tijd voor afscheid en vertrek naar het vliegtuig dat ons naar Londen moet brengen. Dit zou maar een voorsmaakje worden voor de lange tocht. Om zeven uur dertig de lucht in, het was helder en het zicht was goed we konden de kustlijnen goed zien en Londen aan de rivier. Bij het dalen zagen ook dat de auto’s links reden iets wat we ook zouden moeten doen. De vlucht verliep zeer goed en de wind zat mee zei de piloot wand we waren tien minuten te vroeg. Wij die dachten dat het in België een ramp is om door de controles te komen hebben ons zwaar vergist, Londen dat is een ware ramp u zult het misschien niet geloven maar om van terminal Eén naar vier te geraken en alleen in de transit zone te blijven met onze hand bagage hadden we twee uur nodig. En dan moest Armand zijn nagelschaartje nog afgeven, wand dit werd als een wapen aanzien .In terminal vier aangekomen hadden we nog wat tijd om langs de winkeltjes te lopen en een koffie te drinken. Op onze incheck plaats kregen we te horen dat de vlucht naar Singapore dertig minuten vertraging had, en het vertrek dus uitgesteld was tot elf uur vijf en veertig plaatselijke tijd, hout dus rekening met het tijd verschil in Londen. Voor de rest ging alles normaal zijn gang en vertrokken we zo als aangekondigd. We vlogen de nacht te gemoed en dat was maar goed ook, wand de vlucht zou nog lang duren. We trachten wat te slapen maar dat lukte niet al te goed, er was wel altijd iets dat u waker maakte, was het niet het eten dat ze opdiende dan was er wel iemand die het w. c. opzocht of eens zijn benen wou strekken. U kent dat wel, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Intussen was de dag al in de lucht gekomen, en was Singapore inzicht, het was dan al wel 27 october en het was al acht uur twintig plaatselijke tijd als we landen, het tijds verschil met België is zes uur. Dit wil dus zeggen dat we al eenentwintig uur twintig onderweg zijn en dat laat zijn sporen na. Dus tijd voor wat rust, de bagage was snel ter beschikking en met een taxi naar ons geboekte hotel, wat ongeveer een dertig minuten van de luchthaven lag. Daar aangekomen en ons ingeschreven te hebben zijn we naar de kamers getrokken en hebben we ons wat verfrist, en winterkleding verwissel voor zomer wand het was er zo een 37 graden warm. We trokken de stad in, en het viel ons alle op dat het hier proper en netjes was, kunnen wij Belgen nog wat van leren. Het is er zeer modern met grote mooie buildings en winkel centrums, en zelf de mensen waren er beter gekleed dan bij ons. En voor de mannen onder ons, de meisjes zijn er ook wat kleiner en fijner dan bij ons, en ze dragen meestal zwarte mantel pakjes en hoge hakken. Dus ogen open zou ik zeggen. Men kan het hier best omschrijven als New York in het klein. Hij die in foto, video of elektronica in het algemeen uit is komt hier in een paradijs, wand alles van die zaken is hier ongeveer de helft goed koper dan bij ons, dus hebben we er maar gebruik van gemaakt om voor onze zoon een nieuw fototoestel te kopen. Maar dit bracht dan weer onverwachte zaken met zich mee, waar we nadien nog dikwijls mee hebben moeten lachen. Nog wel iets gaan eten en dan terug naar het hotel. Armand was aan rust toe zei hij tegen ons. Maar gaan jullie maar terug wandelen ik blijf wel op de kamer. Dus met ons drieën de stad in, we zijn het winkelcentrum in getrokken en dit is best te vergelijken met Wijnegem schopings centrum bij ons? Maar toch nog anders wand hier is het zo wel boven als ondergronds en het loopt onder de straten door van de ene building naar de andere, en zo zijn ze met elkaar verbonden. Terug op straat moesten we ons goed oriënteren wat niet meeviel daar het ook al donker was geworden. Na even rond zien toch de weg naar het hotel terug gewonden. Daar aangekomen zijn we naar de kamers gegaan, en hebben bij Armand verslag uit gebracht. Yvo vond het nog wat te vroeg om te gaan slapen en stelde voor om in de bar van het hotel nog iets te gaan drinken, maar Nora en Armand zag dat niet meer zitten? en dus trokken we met ons tweetjes naar de bar. Bij een natje en een droogje hebben we gezellig wat bij gepraat en ons af gevraagd wat ons nog te wachten staat. S’morgens het is dan al 28 oktober bel Armand en Yvo aan onze kamer, en zijn we samen gaan ontbijten en dit was zeer uitgebreid zelf taart was mogelijk, maar snoepkont Nora vond dit tegen alle verwachting toch nog wat te vroeg op de dag. Terug op de kamers koffers gepakt en in bewaring gegeven. Dan de stad in getrokken en hier en daar iets gaan drinken, het was weer warm en dus zochten we de friste van het winkel centrum op, airco weet je wel. Als we terug buiten kwamen merkten we dat het fel geregend had, ergens wat gaan eten niet te veel wand het tijds verschil speelde nog altijd mee. Daarna afgezakt naar het hotel, en in de hal in de zetels van de bar bij een drankje gewacht op onze taxi. De zelfde die ons gebracht had, wand hij had dit zelf voorgesteld de dag er voor toen hij ons had afgezet. En zo zijn we om achttien uur vertrokken naar de luchthaven waar we om twintig uur plaatselijke tijd vertrokken voor weer een lange vlucht door de nacht met bestemming Nieuw-Zeeland. Tot zover het verslag van onze droom reis.

Aankomst in nieuw zeeland.

Om 12 u30 geland te Aukland en nu nog de controle passeren, wand hier mag men geen voedsel en planten invoeren. Men heeft hier bang voor bepaalde ziekte en besmettingen die men van andere continenten zou kunnen mee brengen. Daar voor word het vliegtuig voor de landing ook helemaal ontsmet met een sprei die langs de verluchtingen worden verspreid. Na dus ongeveer 1 uurtje aanschuiven kwamen we de grote aankomsthal binnen en wat ons opviel was dat al de wachtende mensen in een halve ronde rustig op een stoel zaten te wachten op vrienden of familie. En nu maar rond zien naar Gerad wand wie is hij en hoe ziet hij er uit, de afspraak was dat hij een belgies vlagje zou bij hebben en dus had Nora er ook een mee genomen. En ja daar op de voorste rij bijna in het midden zat een man met een zelf geschilder belgies vlagje op karton. Het kon niet missen dat moest Gerad zijn, en ja het was zo. Na een eerste kennismaking schot hij direct in gang om ons te helpen met de bagage en ons de weg te wijzen voor waar we onze huur wagen moesten afhalen. Dit alles verliep zeer vlot en zo vertrokken we naar Gerad thuis. Dit was niet eens zover van de luchthaven een 8 tal Km langs een brede rustige weg voor ons toch. Daar aangekomen werden we vriendelijk begroet door de vrouw des huize die ons al snel een verfrissen drankje en een hapje voorschotelde, en zo werd het ijs al snel gebroken en kwamen de tongen los wat hier geen probleem gaf daar zij beide nog steeds goed Nederlands  spreken. Het was er zeer rustig en ze hebben ook een mooie tuin met veel bloemen en zelf citroenen en pompelmoes bomen, en deze laatste waren zeer lekker dat hebben we mogen ondervinden bij het ontbijt. Gerad belde nog naar een motel voor de overnachting van Yvo en Armand wand bij hen kon maar 2 man overnachten. Dus Nora en Hans bleven er Marja toonde de kamer en we laden onze bagage uit. De gespreken gingen nu vooral over de stamboom en de papieren werden boven gehaald en vergeleken, na het avond eten vertrokken Yvo en Armand naar het motel maar met de afspraak dat ze hier zouden komen ontbijten. Na nog wat gepraat te hebben zijn we ook naar bed gegaan wand het tijds verschil lied zich voelen. S’ morgens gewekt door de zang van vogels en het waren klanken die we niet meteen thuis konden brengen. Wat later hoorde we uit de aanpalende kamer orgel muziek, en dit moest wel van het orgel komen dat Gerad zelf gebouwd heeft en ja het was zo hij was lustig aan het oefenen voor zondag voor in de mis. Op het af gesproken uur waren Armand en Yvo er voor het ontbijt. Er werd daarna nog wat overlegd wat er zou gebeuren Marja maakte samen met Nora een pik nik klaar en de mannen keken op de kaart naar de te volgen weg. We zouden in de buurt een natuur park bezoeken het was ongeveer een half uurtje rijden, daar aangekomen zijn we eerst in een paviljoen naar uitleg en kaartjes gaan zien en nadien de natuur in getrokken maar die natuur werd ook spelbreker wand het begon te regenen, dus trokken we naar de auto en aten onze pik nik op. Nadien zijn we huiswaarts getrokken en plannen gemaakt voor morgen het zou Auland stad worden en s'avonds naar Boudewijn dit is de jongste broer van Gerad dus ook een Van Den Bemde. Na het avond eten kregen het er verschillende moeilijk wand hier en daar vielen de ogen dicht en werd er geknikkebold gelijk ze bij ons zeggen, dus tijd voor bed zouden we zeggen. De volgende dag het is dan vrijdag 31/10 op gestaan en samen ontbeten, de vrouwen maakten eten klaar voor ’s avonds wand dit is hier de gewoonte als men op bezoek gaat neemt iedereen wat mee. De mannen stippelen de weg uit wat niet zo simpel was wand Boudewijn woont ver en afgelegen. We vertrokken dus richting Auland stad daar richting musea het is een mooi gebouw dat de geschiedenis van Nieuw zeeland en het leven van de bewoners de Maoris huisvest tot aan wereldoorlog 2, zeker de moeite waard wand het was al rond 4 uur als Marja zegde dat het tijd werd om naar Boud te rijden zo noemen ze de jongste. Dus de auto in en langs smalle en kronkelende paden richting Boudewijn. Daar aangekomen stond hij ons op te wachten en begroeten ons vriendelijk maar zijn Nederlands was niet zo goed meer en er werd dus meer engels gepraat. Het is een droom om zou te kunnen wonen gans alleen met de natuur je moet het wel gewoon zijn denk ik wand alles is ver weg en gemoed U plan maar trekken. Maar dat kan hij het bewijs er van is zijn huis het is vroeger de paarden stal geweest zei hij en waar we nu zaten zijn nog veulens geboren. Het was er nu gezellig zitten en er werden nog verschillende anekdotes verteld en oude foto’s boven gehaald. Ook was Saskia de jongste dochter van Gerad en Marja afgekomen wand die is daar bij Boud in een loods een boot aan het bouwen waar ze later willen gaan mee varen maar ook op wonen. En zo was deze dag ook weer rond en werd het tijd om terug te rijden naar het huis van Gerad en Marja wand het was al donker. De volgende dag begon zonnig het was s’morgens al 19 graden en de zon was al flink van de partij, we zijn in de buurt van hun huis een oude vulkaan op gewandeld van waar we een mooi uitzicht hadden richting Auland. Na de middag zijn we er allen op uit getrokken Gerad en Marja bleven liever thuis maar gaven ons nog wel enkele tips voor wat we nog konden doen, en dus reden we terug naar de stad en bezochten er een vliegtuig en een cultuur musea met oude auto’s, trams, trienen, brandweerwagens en tevens een soort bokrijk in het klein zeker de moeite waard? Daar een snak gegeten en naar huis wand we hebben Gerad beloofd om mee naar de mis te gaan, wat weer een ervaring was. De priester stond de mensen buiten op te wachten en begroeten en dus ook ons. De mis is er anders dan bij ons de priester stelde vragen en er werd ook geantwoord door de mensen en er kan zelf al eens een grapje en een lach af toch iets heel anders dan bij ons, wat ook opviel was de jeugd die talrijk aanwezig was. Zou het aan de manier van de viering liggen? Thuis gezellig gegeten terwijl het flink begon te regenen, nog naar Janus en Lenie gebeld Om te zeggen dat we morgen naar hen komen, en dan was het tijd voor te gaan slapen.

Vervolg reis new zeeland.

Het is al zondag 2 november en we werden wakker in een zonnige maar ook licht bewolkte dag. Het zou ook ons eerste afscheid worden van mensen die we hier voor nog niet kende maar nu tot onze goede vrienden gerekend kunnen worden. Gerard en Marja hebben hun best weeral eens gedaan voor het ontbijt, hierna moesten we afscheid nemen van Gerard die moest vertrekken om orgel te gaan spelen in een kerk verder weg, en zou daarna met een vriend naar een concert gaan. Dus bleven we achter met alleen maar Marja. De koffers waren al gepakt en in de auto gezet, nog even de kaard doorgenomen met Yvo en dan werd het voor ons alle tijd voor afscheid nemen maar nog niet voor goed wand we zouden de laatste dag van onze reis terug bij Marja en Gerard zijn. En nu op weg verder het onbekende te gemoed, maar eerst nog langs de luchthaven om onze terug reis te bevestigen. Daarna in een winkelcentrum in de buurt van de luchthaven onze hoeden gekocht, maar spijtig voor Armand er was geen gele te vinden. De andere kleuren van de takken van onze stamboom waren geen probleem wit, rood, blauw en groen was zo gevonden. We zetten onze weg verder richting Morrensville waar we Janus en Lenie zullen leren kennen, en dit zijn vrienden van de Vermeulens dus geen Van Den Bemden. De rit ging over goede wegen en was maar een 200 km lang, we hebben dus tijd om het rustig te doen. Rond de middag gestopt om iets te eten in Ronny’s café, dit is een soort eethuis zoals bij ons in België de kwik maar er is meer keuze van eten. Na het eten even door het stadje gewandeld en dan richting Lenie en Janus Weterings die ons verwachten, na even zoeken hebben we het gevonden. De appelgaard wand dit was hun werk vroeger, nu doen ze het wat rustiger aan zeggen ze zelf, en begeleiden groepjes mensen op rondreis. De verwelkoming was hartelijk en we kregen twee mooie kamers aangeboden voor te overnachten een voor Armand en Yvo en de andere voor Nora en Hans. Na de eerst kennismaking en een fris wijntje nog wat gepraat en zo, stelde Janus voor om de omgeving te laten zien. Eerst gingen we naar de over buur die groene asperges kweekte, daarna door het dorp gereden en de plaatselijke school bezocht, wat een ruimte hebben ze hier toch voor de kinderen dat kunnen we ons thuis in België niet voorstellen het einde van de speelweide is bijna niet te zien. Terug thuis bij Lenie en Janus was het tijd voor het avondeten, dit werd barbecue met lekkere verse groenten van de streek en de nodige wijn lekker. Na het eten kwam het gespreek terug op onze stamboom en was het Lenie die ons vroeg of we Trees Van Den Bemden kende, en we moesten toegeven dat we deze naam niet kende. Daar moest snel wat aan gedaan worden vond Lenie en belde Trees op met de woorden dat er Van den Bempten uit België bij hen op bezoek waren en die met de stamboom bezig waren, en of ze even langs kon komen, Aan de andere kant van de lijn werd er snel geantwoord met ja zeker, en na enkele tijd werd er gebeld en verscheen Trees in de woonkamer. Ze spraak nog vlot Nederlands en had wat foto albums bij weeral een mooie dag vol verassingen en weer een nieuw contact met voor ons onbekende Van Den Bemd die ons de volgende dag s’morgens bij haar thuis uitnodigde voor een tas koffie en nog een babbel, en zo werd het tijd voor te gaan slapen. S’morgens gewekt door het gezang van vogels en de zon, gewassen en geschoren aan het ontbijt dat Lenie en Janus voor ons klaar maakte met verse eitjes en een verscheidenheid aan beleg. Daarna werd afscheid genomen en heeft Lenie ons afgezet bij Trees Van Den Bemden, deze woont alleen in een mooi gerieflijk huisje haar man is al enkele jaren geleden gestorven. Maar Trees is één levenslustige vrouw ze had s’nachts nog alle foto’s en gegevens bijeen gezocht om te laten zien en ons mee te geven. Na de koffie en het koekje zijn we dan vertrokken richting Rotorua, dit is weer zo een 200 km land inwaarts aan een van de bekendste meren. We reden over goede wegen en kwamen door het dorpje Matamata bij de film liefhebbers bekend van de Lord of de ring. Hier in de buurt zijn opnames gemaakt. Het weer is omgeslagen en echt België’s regen. We reden Rotorua binnen en gingen op zoek voor iets te eten dit lukte en de innerlijke mens was weeral eens voldaan. We reden door langs een park met warmwaterbronnen maar de geur was wat anders rotte eieren heeft er niets tegen maar het zijn de zwavel dampen uit de bronnen. Na een tijdje langs het meer gereden te hebben zien we plots een molen staan die ons bekend voorkomt uit ons tijdschriftje, en ja we zijn er, we rijden de tuin door wand het huis bevind zich gans achteraan aan de waterkant. We werden verwelkomd door Janice de vrouw des huize, binnen gekomen maakte we kennis met Emmanuel en Boudewijn die zo als hij beloofd had bij hem thuis naar zijn broer was afgezakt. Samen hebben we aan de waterkant de Belgische vlag gehesen die Nora had mee gebracht op vraag van Emmanuel, dit als teken dat hij Belgen op bezoek heeft. Terug binnen werden de respectievelijke stambomen vergelijken bij een drankje en een hapje, en kwamen de tongen los. Wat bij Janice wat moeilijker was daar zij het Nederlands niet zo goed meester is, ze is een echte New Zeelandse en dus in het Engels opgevoed maar met Yvo als tolk en wat goede wil van ons alle viel dit nog best mee. We liepen nog wat door de tuin en gingen de molen bekijken die lustig stond te draaien versierd met vlaggentjes mooi zo verwelkomd te worden. Het werd stilaan tijd voor het avond eten vond Janice en we gingen alle naar binnen. Het eten werd opgediend het was zeer lekker maar weeral veel te veel ik denk dat ze hier denken dat we uitgehongerd zijn. Na het eten was het Boudewijn die direct in aktie kwam en de tafel afruimde en aan de afwas begon. Nora wilde gaan helpen, maar werd terug gewezen ze heeft hard moeten aandringen om toch te mogen helpen. Alles aan de kant en nu voor slapen zorgen zie Janice wand bij hen kan maar twee man slapen en dus reden ze met Yvo en Armand even wat verder om voor hen een kamer te bespreken in een motel terug thuis heeft Emmanuel ons zijn schilders kunst laten zien, het zijn vooral reproductie van oude Vlaamse meesters zoals Rubens en Van Dijck er was zelf een Mona Liza bij. Echt mooi gedaan we waren vol lof over zijn werk. We dronken samen nog wat wijn en zo was deze eerste dag in Rotorua alweer een voltreffer en ging ieder blij gezind naar zijn bed toe. Het is nu al dinsdag 4 november en we zijn het tijds verschil al wat gewoon. Opgestaan om 7 uur en rond 8 uur was Armand en Yvo er, en hebben we samen ontbeten. De zon was weer op de afspraak en het zag er uit dat het een mooie dag zou worden. Janice, Emmanuel en Boudewijn namen ons op sleeptouw langs een Rotoiti (klein meer) en verder door het tropisch bos naar een riviertje wildwater met enkele watervallen waar rafters afdalen mooi voor wat foto’s. Langs het meer van Rotorua terug naar huis voor het eten. Het begon vel te regenen en te waaien en dit veroorzaakte schade aan de wieken van de molen en Boudewijn samen met Emmanuel zijn ze snel gaan vast zetten voor er nog meer schade zou zijn. Daarna naar het streek museum gegaan het ging over de Maoris en de aardbeving van 1886 die toen veel schade heeft veroorzaakt aan de natuurlijke roze zandstenen warmwaterbaden en het bij horend hotel wat voor die tijd prachtig moet zijn geweest. In het naar huis rijden zijn Nora en Janice naar een supermarkt geweest, thuis gekomen roosterde Emmanuel forel voor het avond eten lekker. Na het eten stelde Janice voor om een E mail naar het thuis front te zenden en dit deed ze samen met Nora naar de kinderen van Armand en Chirstiaan de zoon van Nora, tevens zond Janice enkele mooie foto’s mee. En de mannen dronken nog een glaasje met Boudewijn en Emmanuel. Deze laatste speelde ook nog wat op de piano en zo was deze dag ook weer goed gevuld. Woensdag 5 november het was van s’morgens vroeg al warm en aan de waterkant zwommen zwarte zwanen de tuin voorbij. Na het ontbijt werden de stambomen uitgezocht en vertelde Emmanuel dat de Baron van Engelland gistere avond gemaild heeft dat hij in februari op bezoek zou komen als het hen paste. Na enkele copie’s gemaakt en adressen genoteerd te hebben was het al snel middag. Na het eten nam Boudewijn afscheid wand hij moest naar huis de plicht riep zei hij??? Nadien zijn we naar een Maori dorp gereden met mooie tempels en gebouwen, er zijn ook warmwater bronnen en de stoom komt er zo uit de grond zelf op het kerkhof langs de zerken griezelig. We bezochten ook de Sint Michaels kerk hier heeft Emmanuel het glasraam boven het altaar geschilderd. In het naar huis rijden hebben we meeneem Chinees gekocht voor het avond eten. Na het eten werd over het water vuurwerk afgestoken door Maoris die een bepaalde man herdenken die op deze dag in opstand kwam tegen de bezetters van toen. Na het ontbijt op donderdag werd het de tijd voor afscheid nemen en ons richting Hastings te gaan naar Adelheid en Leon die eender dit jaar bij Nora en Hans op bezoek waren.

Vervolg reis new zeeland.

Rotorua – Hastings zo een 350 km voor de boeg, rond 9 uur vertrokken we en reden richting Whakarewarewa forest park waar we de geisers in het park, dat er uitzag als een klein dorpje gingen bezoeken. Tevens ook nog eens Maori dansers, rond 11 uur kwam de grote geiser in werking wat wel indrukwekkend is. Daarna verder de baan op en rond de middag een restaurant op gezocht waar we konden eten. Het was koud en warm buffet en we mochten nemen zoveel we maar opkonden, en dit voor 13,5 dollar wat neerkomt op een kleine 7 € . Terug op weg reden we langs de stuwdam op de Waikato rivier door de bergachtige natuur, die ons aan Schotland lied denken. Verder naar Taupo waar zich het grootste meer van het Noorden eiland bevindt. Tevens een grote waterval waar er met jet boten tegen de stroming in gevaren word. We zetten onze weg verder langs het De Bretts Thermial Resert zag er prachtig uit, maar door gebrek aan tijd konden we het niet uitproberen spijtig. We belden Adelheid dat we op komst waren, en deze vond het beter dat we aan de luchthaven van Napier zouden wachten. Zij zouden ons daar komen afhalen, zo gezegd zo gedaan. We reden door de afwisselende natuur richting luchthaven. Daar aangekomen moesten we niet lang wachten of er stopte een wagen achter ons busje, en ja het was Adelheid en Leon. Het werd een blij weerziens voor ons, en al snel vertrokken we richting Hastings waar ze wonen. Leon was bij Yvo komen zitten en Nora bij Adelheid in de auto wand die twee hadden wat te vertellen u weet wel vrouwen onder elkaar. Ze loodsten ons door het stadje naar hun huis prachtig gelegen tegen een groot park. Adelheid wees ons de kamers en Leon zorgde voor drank en een hapje in de salon, nog gezellig gepraat en geschenken afgegeven. Daarna lekker gegeten met de nodige drank wijn van de wijngaard van de zoon lekker, nog wat bij gepraat en gaan slapen het was weeral een zware dag geweest. Bij het opstaan was het wachten op de vrouwen zij waren de laatste voor het ontbijt. Daarna stelde Adelheid voor om naar Napier te rijden, alwaar we een pelswinkel bezochten de pelsen zijn afkomstig van de opossum een diertje dat het midden houdt tussen een konijn en een eekhoren. Er stonden er enkele opgezet in een kleine natuur tentoonstelling. We zijn ook nog naar een zaak gegaan waar alleen schapenvachten werden verwerkt, en deze waren zelf bereid om ze op testuren naar België. In de namiddag reden Leon met de mannen naar een wijnboer die ook oude tractors verzamelde en herstelde, de vrouwen kwamen ons later ophalen en dan reden we door de bergen naar hun zoon die een farm heeft met veel runderen. Daar aangekomen stelde hij voor om met een 4x4 naar boven te rijden, voor het uitzicht en de dieren. Oké, dat wonden we wel goed en dus stapten we in de 4x4 niet wetende wat ons te wachten stond. Er zijn daar namelijk geen wegen en dus was het zomaar door de weides en over beekjes en rotsen heen, maar het was zeker de moeite waard. Terug beneden name we afscheid en ging het de richting van Leon zijn bedrijf hij verkoopt en bouwt bevloeiens installatie voor de landbouw. ‘s Avonds lekker gegeten het was reeboud die Adelheid had klaar gemaakt. Adelheid speelde nog wat piano en er werd nog wat gezellig gepraat over wat we nog graag zouden doen op het noorden eiland, en zo was het alweer 11 uur voor we gingen slapen. Opgestaan rond 7 uur ontbeten met Leon en Adelheid, Leon moest nog even naar zijn bedrijf. Als hij terug was vertrokken we richting stad en reden verder naar het hoogste punt daar in de omgeving. Van daar hadden we een mooi uitzicht over de South Pacific. Na een steile afdaling, zeker voor de auto zijn we op het strand aangekomen, en hebben we even met onze voeten door het water van de Pacific gelopen. Daarna terug land inwaarts, na en kleine wandeling door een bos kwamen we aan de Maraetotara Falls mooie waterval midden in een bosrijke omgeving. In een restaurant gaan eten en daarna heeft Leon en Adelheid ons naar Awanga gebracht. Dit is de plaats van waar er een safari vertrekt naar Cape Kidnappers. Leon en adelheid gingen niet mee, maar hadden er wel voor gezorgd dat we een busje voor ons alleen hadden. Zakenrelatie zei Leon begrijp je. Deze tocht ging langs onverharde wegen de bergen in, met zeer mooie uitzichten over berg en dal. Boven aangekomen waren we verast door het grote aantal Jan van Genten die hier broden, en zeker dat we die zo dicht konden benaderen. Adembenemend wat prachtige vogels, een waar paradijs voor de fotograven die er foto na foto namen het aantal was niet te tellen. Nora kreeg er van een overvliegende nog een afscheid geschenk op haar arm. Terug beneden gekomen moesten we even wachten op Leon en Adelheid die ons terug kwamen halen om naar hun thuis te rijden, wand het werd tijd voor het avond eten. Daarna zijn de vrouwen aan het praten gegaan over vroeger en de kinderen, de mannen hebben naar een video gekeken over de jacht op wilde varkens. En daarna was de tijd voor de wel verdiende nachtrust. Het was weeral zondag 9 november, vroeg opgestaan en Nora en Hans hadden al een wandeling door het park en de rozen tuin gemaakt. Na het ontbijt afscheid genomen van Adelheid en Leon, deze gaf ons nog enkele tips in verband met overnachting en eet gelegenheden in de richting van Wellington wand, dat was ons doel. Het was zonnig en de dag lachte ons toe, de rit zou een goede 400 km zijn, dus er tegenaan. Het ging door een zeer afwisselend landschap nu eens plat dan weer bergen, door velden en bossen We reden door het mooie stadje White Kokora en in Mount Bruce zijn we enkele pioniers museum gaan bezoeken, er was van alles te zien zelf nog een netje voor de gaslampen die voor de oorlog ook nog bij ons gebruikt werden. Rond de middag in de natuur op een pik nikt plaats onze lunchspaket op gegeten, dit had Adelheid nog snel voor ons klaar gemaakt. Daarna richting Wellington langs mooie wegen tot we plots een bergweg moesten nemen, deze was smal en bochtig wel mooi maar zeer zwaar voor Yvo onze chauffeer. Onderweg zagen we ook regelmatig dood gereden dieren dit zijn Bossems heeft Leon ons verteld, en die zijn ze liever kwijt dan rijk. Ze brengen namelijk veel schade aan ze knagen alles kapot zelf stroomkabels. Rond 5 uur bereikte we het motel in Waikanie mooie grote kamers. De bagage binnen gezet en even op de kaart gezien voor het restaurant dat Leon ons had aangeraden, gevonden Fishermans Tafle in Paukakariki lekkere vis gegeten met een fles wijn er bij. Daarna terug naar het motel nog wat tv gezien en gaan slapen, wand morgen is het de grote dag het vertrek naar het zuider eiland. Maar ja dat zal voor een volgende keer zijn denk ik.

Vervolg New. Zeeland reis

Het is al maandag 10 november en dus hebben we nog maar een tien tal dagen te gaan voor we naar huis komen. Dus was het tijd om naar het zuider eiland te gaan. We zijn dan ook om zeven uur opgestaan en hebben ontbeten zo dat we rond negen uur zijn door gereden richting Wellington. Op deze weg zijn we eerst langs een auto museum gereden, zeer mooi en een pracht van een collectie. Verder langs de kustlijn tot de Titahi bay, van daar terug het land in tot Wellington stad. Daar aangekomen zijn we eerst gaan zien waar we de boot moeten nemen, en nadien zijn we de stad gaan verkennen en in de haven iets gaan eten bij Fichermans table. Dan zijn we naar de luchthaven van Wellington gegaan, want deze stond hele maal in het teken van The Lord of the Rings, en dit omdat deel drie hier werd voorgesteld. Daarna zijn we afgezakt naar de haven alwaar we om half vijf moesten inchecken voor de boot, maar eerst nog de auto inleveren. Van stiptheid heeft men hier nog niet gehoord denk ik, want we zijn met één uur vertraging afgevaren Daar door ook later aangekomen in Picton. Voor we onze bagage, en terug een auto hadden was het al donker en we moesten nog tot in Blenheim geraken want daar had Yvo een motel geboekt. Maar de rit viel nog best mee, en zo was deze dag ook weeral om. Onze eerst dag op het zuider eiland zou tamelijk zwaar worden wand volgens onze planning moeten we rond de 400 km afleggen. Dus na het ontbijt zijn we dadelijk vertrokken, onze eerst stop was niet zo ver buiten Blenhiem het is het grootste museum van de pioniers, er werd uitgebeeld hoe er zo een honderdtal jaar geleden werd geleefd en gewoond, tevens was er ook een hal met de mooiste verzameling van tractoren en landbouwmachines. Hier kregen we Yvo bijna niet weg, en het was dan ook al middag voor we verder gingen. Het ging door een brede vallei met aan beide zijde bergen waar op hier en daar zelf sneeuw lag, dan weer door de vlakte met hier en daar een farm in een god vergeten landschap. Aan een naft station gestopt om wat te eten buiten aan een tafel in het zonnetje. Daarna richting Westport, hier huist zeehonden kolonie maar we moeten er wel zo een zestien km voor omrijden maar ja wat is zestien km op vierhonderd dus toch maar doen. Nadien gezien was het wel wat tegen gevallen want men kon er niet dicht bij komen. Dus na een korte stop terug op weg naar onze volgende. Deze was te Punakaiki, een plaats als u er eens moest komen die u zeker niet mocht overslaan. Hier bevinden zich de Pan Cakes rotsen zeer indrukwekkend en een prachtig stukje natuur. Het werd al tamelijk laat en het werd dan ook tijd om richting motel te rijden, dit bevindt zich te Hokitika aan de Tasman zee. Rond acht uur gaan eten, het streekgerecht lamsvlees zeer goed niet te vergelijken met ons lamsvlees veel zachter van smaak. Daarna zijn we afgezakt naar het enige café van het dorp om nog een pint te drinken, en zo ook eens in contact te komen met de plaatselijke bevolking wat zeer vlot ging vraag het maar aan Yvo. En als we buiten gingen was het aan het regenen dus snel naar het motel en gaan slapen. Onze tweede dag zou minder zwaar zijn we hebben het aantal km beperkt tot een 280 km, dus we zouden het rustig aan kunnen doen. Maar het weer was niet met ons, het had de hele nacht geregend en ook nu was het nog zwaar bewolkt en driegde het te regenen. Maar een mens moet verder en dus zijn we er maar aan begonnen. De tocht ging door veel troopis bos en langs verschillende meren, ook door bergstreken maar deze verstopte zich in de lage bewolking. Rond de middag zijn we te Westland waar we eerst iets eten en koffie drinken, daarna rijden we over een kiezelweg richting Franz Jozef Gletsjer. Op de parking staat een plaat met de weg naar de gletsjer en Armand zag het niet goed zitten om die tocht mee te doen en zei dat hij bij de auto wou blijven. Dus trokken Yvo, Nora en Hans er alleen op af. De weg was wel vlak maar wel bezaai met losse stenen en watertjes die we over moesten, uit de bergen langs de kant vielen verschillende watervallen omlaag. Deze waren mooier dan de gletsjer zelf. Deze lag achteraan in het dal, maar de sneeuw was zwart van het slip dat uit de bergen mee naar beneden komt, en de top was bijna niet te zien door de bewolking. Dus terug naar de auto, maar de weergoden hadden nog wat regen voor ons bewaard en dus werden we nog goed nat. Nadien klaarde het op en reden we naar de Fox Gletsjer, hier hebben we even getwijfeld om deze te overvliegen met een helikopter maar door het slechte weer steeg deze niet op. Dus maar wat gewandeld in de omgeving en daarna richting Haast naar het motel dat Yvo besproken had. Hier zijn we rond vijf uur aangekomen, en zijn na het uitladen met de auto opzoek gegaan naar een eethuis. Na wat heen en weer rijden toch iets gevonden, en wat bleek na het eten dat we nog geen 500 meter van ons motel waren en we het sneller te voet konden doen dan met de auto. In het motel aangekomen nog wat tv gekeken en enkele kaarten geschreven naar de kinderen en kennissen, en dan waren we aan rusten toe. Wat gaan de dagen toch snel het is al donderdag 13 november, en het heeft van nacht hard geregend. Maar bij het opstaan is de zon al aan de hemel verschenen. We zouden vandaag het binnenland intrekken dus weg van de kust. Onze planning ging van Haast naar Omarama dit is zo een 400 km, maar wel een groot stuk door een bergpas. De natuur is er prachtig met vele watervallen en riviertjes. Gestopt in Makarona midden in het bergmassief toppen tot 3000 meter. Verder langs het Hawea meer tot in Wanaka, daar gestopt om de kaarten die we geschreven hebben te posten en ons tevens van geld te voorzien want ook hier raak het wel eens op. Wanaka is ook een van de vele ski oorden hier in de omgeving, en bezit ook een vliegtuig museum dat we zijn gaan bezoeken, er stonden oude toestellen van in de oorlog en zelf nog vroeger maar ook nieuwere kleine toestellen. Daarna in het stadje iets gaan eten pankeeks voor ons een soort van pannenkoeken. Als we hier door reden viel er sneeuwwater uit de lucht maar het was van korte duur. Dus verder richting Queenstown, mooie weg met bijna kale bergen, van ver gezien woestijnachtig gebied. Na vele bochten Queenstown binnen gereden aan een groot meer. Van hier uit boekte Yvo ons motel in Omarama. Nora maakte nog wat foto’s, en daarna zijn we naar de Kawarau brug gereden hier doen ze aan Bungy springen het is een val van om en bij de 43 meter. Even verder in Cromwell gestopt bij een oude goudmijn je kunt er als gewild U kans wagen maar of het iets opbrengt is maar de vraag. Op deze rivier vaart men ook met jet boten aan een angst aanjagende snelheid tegen de stroom in. Nu werd het tijd om richting motel e rijden want dit is nog bijna 100 km ver en de avond zon stond al op de toppen van de bergen, dus snel verder. In Omarama aangekomen iets gaan eten Yvo en Nora namen lasagne Armand en Hans lieten de lamskoteletjes hen smaken, daarna nog een dessert appeltaart met room en een bolletje ijs erbij, en deze dag was weeral meer dan gevuld vonden we. Zo dit  is het dus voor deze keer.  

New zeeland reis.

Het is vandaag vrijdag de 14 november, en dit is een bijzondere dag, want Armand viert zijn verjaardag. De dag begon gelijk gewoonlijk, opstaan en ontbijt maar voor Armand was er een verassing bij, namelijk een grote omslag met daar in een kaart van zijn kinderen en tekeningen van de klein kinderen. Deze hadden aan Yvo gevraagd om deze mee te nemen en aan Armand te bezorgen op deze dag. En deze was dan ook aangenaam verast, ook wij wensten hem het beste en nog vele jaren. Deze dag kon al niet meer stuk, en het weer liet zich ook van zijn beste zijde zien, en dus vertrokken we richting MT Cook dit is de hoogste berg van new zeeland en is zo een 3754 meter hoog en steeds met sneeuw bedekt. De weg ging door een mooie vallei met langs beide zijde bergen met sneeuw toppen, en in het dal een groot meer dat gevoed word door gletsjer zoals de MT Cook gletsjer en dit is mooi te zien wand aan het begin van het meer zijn het afsmeltende ijsschotsen die door een riviertje uit de bergen mede naar beneden komen. Aan het begin van het Nationaal park MT Cook aangekomen zijn we naar een klein vliegveld gereden en hebben daar een vlucht geboekt over het park, deze zou 1 uur duren en er was ook een landing voorzien op de gletsjers. Dus met zijn alle in een vliegtuigje het was een Cheesna en er was maar juist genoeg plaats voor ons alle. Het was prachtig om zo over het bergketen te vliegen, het uitzicht was zeer mooi we konden zelf de kustlijn zien samen met de Frans Jozef en de MT Cook gletsjer. Op een gegeven ogenblik begon de piloot aan een hendel te draaien en Nora had er geen goed oog in en vroeg wat er gaande was. Maar dit werd al snel duidelijk want kort daarna zette de piloot de landing in op de gletsjer en was duidelijk dat hij het neuswiel omhoog had gedraaid en op een ski was geland. We zijn even uitgestapt en stonden dus in volle zon midden in de sneeuw prachtig en tevens ongelooflijk dat men hier zomaar land op een gletsjer. We hebben dan ook veel foto’s genomen en zagen in de verte ook nog bergbeklimmers die naar de top gingen. Terug opgestegen nog even rond gevlogen en dan terug naar de luchthaven, dan verder met de auto tot in Tekapo waar we iets zijn gaan eten en we Nora even kwijt waren. Als we haar gevonden hadden zijn we verder gereden door mooie natuur met vele schapen en herten kuddes inde uit gestrekte weiden. En zo zijn we ten slotte in Timaru aangekomen alwaar we een motel boekte en Armand ons uitnodigde om op zijn kosten ergens te gaan eten voor zijn verjaardag. Dus de stad in en een restaurant gezocht en dit veil best mee, het eten was lekker en verzorgt,Armand vraagde aan Nora of hij van hier even naar de kinderen kon bellen om hen te bedanken voor die mooie kaart en tekeningen, en ja om dit uur moest dit wel lukken het is hier al rond 21 uur en in België 9 uur s’morgens en ja het lukte dat zagen we aan de blijde gezichten als ze terug aan tafel kwamen. We hebben de dag afgesloten in het motel met nog even naar tv te zien. Op zaterdag morgen probeerde we een motel vast te leggen in de omgeving van Christchurch maar dit lukte niet omdat daar feesten waren, dus besloten we ons motel nog een dag bij te boeken wat geen probleem was. Na het ontbijt zijn we vertrokken richting Christchurch, maar onze eerste stop was te Geraldine hier was een tracktor museum en dit zijn we gaan bezichtigen. Daarna nog even door het stadje gelopen en voor Yvo nog enkele filmpjes gekocht want hij was door zijn voorraad. Zo kwamen we rond de middag in Christchurch aan waar we eerst de innerlijke mens hebben tegoed gedaan, en dan de stad zijn ingetrokken. Daar dit een tamelijke grote stad is hebben we hier ook maar wat geschenkjes voor de thuis blijvers gekocht. Tevens zijn we de kerk gaan bezichtigen het is een mooie Kathedraal. Nog een koffie gaan drinken en stilaan afgezakt naar het motel waar we op tv de rugby wetstrijd van New Zeeland tegen Australië hebben gevolgd en rond 11 uur zijn gaan slapen. Want er staat ons morgen nog een zware dag te wachten we moeten zo een goede 340 km afleggen voor we in Kaikoura aan komen alwaar we een motel geboekt hebben. Dus om 9 uur de baan op, we rijden door een vlak landschap maar zien in de verte toch nog de besneeuwde bergen. We rijden ook voorbij een weide met een kudde lama’s dit was nieuw en waren we nog niet tegen gekomen, onder weg zijn we nog langs een museum van transport geweest en in Amberley zijn we gaan eten, spek met eieren. Er was veel wind maar tevens was het zeer warm? Na het eten ging het verder door bergachtig gebied en het laatste deel reden we langs de kustlijn. Rond 5 uur aangekomen aan het motel dat vlak naast de spoorlijn lag, maar er rijd maar één trein per dag over. Na het afladen zijn we gaan eten in een Mossel restaurant, het waren groenlip mosselen met frietjes lekker maar toch iets anders dan onze Zeeuwse mosselen. Het dessert was een groot cognac glas vol ijs. Daarna zijn we langs de kustlijn gaan wandelen en hebben we nog enkele zeehonden kunnen bewonderen in hun natuurlijke omgeving. Dan terug naar het motel en gaan slapen want morgen gaan we terug naar het noorder eiland. Maandag 17 november de dag begon zeer regenachtig en het zou er niet op beteren. Na het ontbijt ging het richting Picton dit is zo een 160 km ver, maar we moeten er wel rond 12 uur zijn voor de overzet met de boot. Dus veel tijd om nog iets te gaan bezichtigen was er niet en dus ging de rit door de regen tot in Picton. Daar zijn we in het haven stadje een koffie gaan drinken en nog wat langs de winkeltjes gewandeld nu het toch even droog was. Daarna de bagage afgezet bij de ferry en de auto afgeleverd want aan de overkant zou er een andere klaar staan. Dan naar de wachtzaal voor het inschepen op de ferry, en deze vertrok wel stipt op tijd. Aan boord nog iets gegeten en wat geslapen want het was slecht weer en de zee was woelig, en dat was goed te zien aan een groep kinderen met hun leerkrachten deze werden één voor één zeeziek en dus hadden de leerkrachten hun handen vol met het begeleiden van al die zieken. Aangekomen in Wellington ging Yvo de auto ophalen en wachten we op onze bagage, dit nam wel wat tijd in beslag. Dus snel inladen en richting motel dit is het zelfde van vorige keer als we naar het zuider eiland zijn vertrokken. Daar aangekomen uitgeladen en dan vlug iets gaan eten. Onderweg zagen we nog een mooie regenboog zelf een dubbele waar van de eerste volledig en zeer fel gekleurd was, nog nooit zo mooi gezien. Dan was het stilaan tijd voor de nodige nachtrust. En dus zeg ik U slaap wel en tot de volgende keer.

Vervolg reis New Zeeland

Het begint nu echt wel te korten, we hebben nog maar drie volle dagen en we moeten toch nog alles bij elkaar een 1000 km afleggen. En vandaag dinsdag 18 november word de zwaarste dag met zo een 550 km voor ons. Dus vroeg op weg, de zon was al volop van de partij en in een van de stadjes die we passeerden ging Ivo in een AA kantoor (utomobille Association NC ) nog enkele ontbrekende steekkaarten halen, deze zijn zeer goed om de weg te volgen. Terug de baan op langs berg en dal tot aan de Roukawa watervallen, gaan kijken op een uitkijkplaats en terug op weg. In Taumarunui spek met eieren gaan eten en gaan wandelen langs de winkels om nog maar eens opzoek te gaan naar een gele hoed voor Armand, maar niets gevonden en dus weer verder. Nu langs kronkelende wegen door bos bergen en dalen op zoek naar een motel voor de nacht. Dit werd er een in het dorpje Ohaupo dicht bij Hamilton de derde grootste stad van New Zeeland gesticht in de 19 eeuw. Daar zijn we dan ook gaan eten in een Ierse pub en vervolgens door de stad gaan wandelen, deze is zeer modern en alles is er te verkrijgen en te zien. Zelfs een Belgisch café en dat trok ons toch wel aan, dus wij naar binnen en ja het was er ingericht gelijk bij ons in de jaren 50 met een Leuvense stoof en al. Dus ja daar hebben we ook echt Belgisch bier gedronken Leffe en Hoeigaerden lekker toch wat anders dan hun streekbier. Na enkele pintjes naar het motel gereden voor een wel verdiende nachtrust, die we nu wel nodig hadden na deze lange zware dag. De nieuwe dag zag er goed uit, als we opstonden scheen de zon al volop en was de lucht zo blauw als maar kon. Het zou dus warm worden en we hebben toch nog wel wat km te doen. Dus na het ontbijt de wagen in en op weg, het ging van Ohaupo richting Hamilton en dan over het ons al bekende Morrinsville richting Aroha. Daar zijn we aan de voet van de Mount Aroha 952 meter hoog de enige warme sodawaterfontein de Mokena geiser gaan bekijken, wat zeker de moeite waard is. Hij spuit zo om het halve uur en begint zeer klein maar word steeds groter het duurde wel enkele minuten voor hij terug tot rust kwam. Daarna nog wat door het natuurpark gewandeld en dan de weg verder gezet richting Thames. Hier zijn we gaan eten en hebben we wat gewandeld om de benen eens wat te kunnen streken. Dan langs de baai tot in Tapu daar nog eens gestopt en met de voetjes over het strand en door het water gelopen, wat een goede afkoeling was we hebben er wat zitten praten over het geen we allemaal beleefd hebben terwijl we naar de vogels keken die af en aan vlogen. Yvo had er de kaart en zijn boek met adressen van motels bij genomen om te zien waar we konden overnachten. Het werd het stadje ( dorpje) Coromandel het einde van de bewoonde wereld zo leek het ons wel, maar het was er rustig maar zeer prachtig. De eigenaar maakte er alle soorten fruitwijn en zijn vrouw jam de wijn hebben we geproefd en ook enkele flessen gekocht het was wel eens iets anders van smaak maar wel lekker. Na ons geïnstalleerd te hebben op zoek naar een plaats om te eten, en dit viel niet mee volgens de eigenaar moesten we daar toch wel een half uurtje voor rijden naar Whitianga. Dus op weg door prachtig natuurschoon maar wel verlate wegenzo leek het ons wel. Na een half uurtje eindelijk bewoonde wereld wat een opluchting, eerst iets gedronken en daarna wat te eten besteld en terwijl we dat aan het verorberen waren kwam de eigenaar van ons motel binnen om hier ook iets te eten. Terug aan ons motel de dagelijkse gewoonte rekeningen noteren en het dagboek bijwerken wat tv kijken en dan naar bed. Voor het laatst op onbekend terrein wand morgen gaat het richting Auckland. Donderdag 20/11/2003 onze laatste volle dag in New Zeeland wat gaat het toch allemaal snel. Het was weer een mooie dag en we vertrokken richting Whitianga waar we gisteren waren gaan eten, en reden verder langs de baai maar wel langs bergen en kliffen wonder mooi naar Pauanui. Van daar uit ging het terug land inwaarts langs de A 25 en de A 2tot in Bombay dan de A 22 naar Auckland. In de stad zijn we iets gaan eten in een Griekse taverne en daarna nog even gaan winkelen voor nog wat geschenkjes voor het thuis front. Dan naar Gerard en Marja ons wel bekend van bij onze aankomst in New Zeeland. Het was rond half vier als we aankwamen, maar de cake en frisdrank stond al klaar. Gerard had nog verschillende vragen over de stamboom en andere zaken die hij met Yvo en Armand door nam, ook was hij benieuwd naar waar we allemaal geweest waren en dus werd er nog al wat af gepraat, terwijl de vrouwen het avond eten klaar maakte. Na het eten belde de telefoon en was het Manus en Janice die belden om te horen hoe we heter van af hebben gebracht en ons een veilige terug reis wensten. En zo werd het tijd voor onze laatste nacht in New Zeeland. Armand en Yvo gingen naar het zelfde motel als de eerste dag en wij Nora en Hans bleven bij Gerard en Marja slapen. Vrijdag 21 11 gewekt door het fluiten van de vogels in de tuin ons gaan wassen en de koffers gepakt en klaar voor het ontbijt. Maar eerst werden we nog verast door Gerard op orgelmuziek en wel met oude Vlaamse liederen ook de Vlaamse leeuw kwam aan bod, maar de juiste muziek moeten we aan Pierre Steeno vragen en opsturen. Armand en Yvo kwamen aan van hun motel en dus konden we aan tafel voor ons laatste ontbijt. Marja had er weer voor gezorgd dat we zeker geen honger zouden hebben. Na het eten werd er nog wat gebabbeld en verteld over onze ervaringen op New Zeeland. Wat gaat de tijd toch snel het werd al vlug 10 uur 30 en dus tijd voor afscheid te nemen en dit in de eerste plaats van Marja wand Gerard zou nog mee gaan naar de luchthaven. Dus dankte we Marja voor de gastvrijheid en de goede zorg die ze aan ons besteed had en begaven ons naar de auto. Gerard reed met zijn wagen voor en dus moesten we maar volgen. Aan de luchthaven de wagen volgetankt en de koffers uitgeladen, zodat Yvo de huur wagen kon afleveren. Nu nog inchecken en de koffers afgeven met een klein hartje, wand er was er een meer deze met die kist die we in Sydney bij dat fototoestel hebben gekregen, maar alles verliep vlot en dus was dat probleem van de baan. Nu nog afscheid nemen van Gerard en hem nog eens op het hart drukken dat we hem verwachten voor een tegen bezoek in België (wat in tussen al is gebuurd). Dan was het tijd voor naar onze vlieger te gaan maar eerst in de taks vrij nog ons laatste New Zeelands geld opdoen aan koffie en kleine herinneringen voor thuis. 13 uur 35 New Zeelandse tijd zijn we dan opgestegen richting Sydniy van daar naar Bank Kok hier werd getankt en moesten we het vliegtuig verlaten en ons naar de transit begeven, daar wat rond gewandeld en terug naar de vlieger nu met bestemming Londen, waar de aankomst rond 9 uur plaatselijke tijd was voorzien. Alle geluk waren we ongeveer 30 minuten te vroeg geland. Deze tijd hadden we nodig door de grote wanorde op de Londense luchthaven waar de computers waren uitgevallen, om op tijd op de vlucht naar Zavetem te geraken. Daar aangekomen na ongeveer 36 uur onderweg te zijn geweest Stond er een grote groep Van den Bempten en andere familieleden ons met vlag en wimpel op te wachten. We kregen er allemaal de tranen van in de ogen. Zoveel aandacht hadden we niet verwacht, het was juist of we iets heel bijzonders hadden gedaan. We namen afscheid van elkaar en gingen alle huiswaarts met een mooie ervaring. Die ons Armand Yvo Nora en Hans nog dichter bij elkaar bracht. Dank voor deze mooie tijd samen.